Boeken tip: Oude dame met Autisme van Marjolijn Schreiver

Samenvatting

Er zijn nog weinig levensverhalen geschreven door oudere vrouwen met (hoogfunctionerend) autisme. Marjolijn Schreiver (1953) heeft een ogenschijnlijk normaal leven geleid, met opmerkelijke missers en situaties waar ze niet goed uitkwam. Totdat ze op haar 65ste de diagnose autisme krijgt. Dit verwerkt ze op een heel persoonlijke manier in deze niets verhullende autobiografie, met begrip en een scherp oog voor waarin zij anders is dan haar medemensen. Andere autisten zullen herkenning en steun vinden in haar ervaringen. Marjolijn Schreiver koppelt haar innerlijke beleving aan feiten en inzichten over autisme en de bijzondere situatie van ouderen.

“Ze verwoordt wat anderen alleen denken; authentiek en verfrissend.”

“Dit boek laat zien, dat je ook met autisme een sociaal mens kunt zijn.”

Genre: Biografieën
Omvang: 16 x 24 cm
ISBN: 978-94-645-0211-4
Aantal pagina’s: 170
Prijs: € 19,99
incl. verwerk- en verzendkosten naar Nederland en België

Lees hier alvast een stuk uit het boek van Marjolijn Schreiver

Mijn vader werkte hard, vaak ook nog op zaterdag. Op zondagmorgen genoot hij van zijn vrije dag door heel lang in zijn ochtendjas te blijven rondlopen, voordat hij zich ging aankleden.

Als tiener begon mij dat op te vallen, en stoorde ik me eraan, vooral als er bezoek kwam. Ik zei eens dat ik het burgerlijk vond. Dat was een woord dat ik net had geleerd, maar waarvan ik de betekenis niet precies begreep. Mijn vader trok zich dat misschien wel aan, maar ging gewoon door met op zondagochtend zijn ochtendjas te dragen.

De jas was bruin gestreept en heeft toen ik wat kleiner was, veel indruk op mij gemaakt. Nadat ik had gehoord dat er een God in de hemel op zijn troon zat, stelde ik mij voor dat hij mijn vaders ochtendjas droeg.

Toen de jaren gingen tellen, ben ik zelf ook die gewoonte gaan aannemen. Het voelt heerlijk om het moment waarop ik mij moet gaan wassen en aankleden vooruit te schuiven, nu nog even niet, straks. Het kan alleen als ik ’s morgens niet weg hoef, geen afspraken heb. Sinds ik met pensioen ben, zijn dat bijna alle ochtenden. Dat is ook zo lekker aan het uitstellen van het moment van aankleden, het benadrukt het gevoel dat ik niets hoef, dat ik nog niet echt aan de dag hoef te beginnen.

Verder lezen? Bestel het boek!

Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

Reacties zijn gesloten.